Onder de oppervlakte|Verhaal

Ik draai de dop van de spiksplinternieuwe spiegelreflexcamera en adem diep in. De warme geuren van het oude bos vermengen zich met mijn hoge verwachtingen; valse, zo blijkt als ik mijn blik over de militaire begraafplaats laat gaan. Mijn gezonde spanning, mijn-eigenlijk misplaatste- uitgelatenheid, verhoogd tot een bijna climax door de geur van vers gemaaid gras verdwijnt zonder aankondiging en teleurstelling slaat toe als mosterdgas in een loopgraaf.

Als ik de honderd jaar oude begraafplaats oploop, camera nog net niet voor mijn rechteroog word ik overvallen door de aanblik.

De donkere identieke ijzeren kruizen staan in grote rijen zij aan zij. Rug aan rug. Maar schots en scheef. Enorme eiken laten smalle banen late middagzon selectief door op het glooiende gras. De wortels hebben ondergrondse wegen gebaand, zonder mededogen. Onder de oppervlakte is het ieder voor zich.

De stilte wordt verbroken door mijn spreken, ik ben overrompeld doordat de witte kruizen ontbreken. De helder witte kruizen die ik liggend op mijn buik in het gras haarscherp zou fotograferen. Bij voorkeur tegen een donkere woeste wolkenlucht en met helrode roosjes aan de voeten.

‘Wat moet ik hier nu mee!’

Dan heft hij zijn hoofd op, stopt met schrijven en schraapt beleefd de keel opdat ik geen hartverzakking krijg. Zittend tegen een van de kruizen kijkt hij mij aan. De zomerzon schittert in zijn ogen, het licht hem op en uit de werkelijkheid zo lijkt het.

‘Zit jij ook verkeerd?’

Ik knik.

‘Dit was niet wat ik verwachtte,’ antwoord ik.

‘Ja, dat gevoel ken ik,’ zegt hij glimlachend.

‘Ik ben Zara, en jij?’

Hij haalt zijn schouders op.

‘Doet dat er toe?’

Mijn schouders geven antwoord, want wie ben ik om dat te zeggen.

‘Mag ik?’ vraag ik zwaaiend met mijn camera.

Hij knikt, recht zijn rug en vouwt zijn handen achter zijn hoofd.

Ik kniel, richt en schiet als hij knipoogt met ogen vol zon. Niets zo prachtig als het licht juist te vangen.

Ik heb het te pakken, het licht. Op het kleine beeldscherm van de camera verschijnt ze schijnend op het eenzame donkere ijzeren kruis: “Ein unbekannter Soldat.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: