Over vluchtgedrag, eeuwige rust en een mooi bureau|Column

Afbeelding: unsplash

Een tijdje geleden las ik een non-fictie boek van Stephen King. Ik had het al jaren geleden kunnen doen want het boek was al tijden op de markt maar om de een of andere reden koos ik normaal altijd voor de spannende, grappige en verrassende verhalen van King. Deze keer niet. Ik wilde gaan schrijven en wat doe je dan? Dan ga je uitstelgedrag vertonen, bijvoorbeeld door een boek te lezen óver schrijven. Ik vond het een prima uitstel excuus. Helaas lees ik nogal snel en kom ik ook graag onder de huishoudelijke verplichtingen uit, dus binnen een mum van tijd was het boek uit. Het was leuk, vermakelijk en vol tips. Ik had goede moed gekregen.
Een belangrijke tip die ik las was: stel jezelf een aantal woorden dat je moet schrijven, sluit jezelf op in een ruimte zonder mensen en schrijf deze woorden. Al wordt het een enorm bagger verhaal, schrijf ze maar op. Nou, dat klonk voor een dwangneuroot natuurlijk als muziek in de oren. Je moet weten, ik houd van limieten en doelen stellen. Zo zal ik met mijn vijf kilometer hardlooprondje nooit of te nimmer gaan wandelen- ik riskeer soms zelfs mijn leven door voor auto’s zomaar over te steken- en ben ik soms bijna aan het kotsten om niet onder een bepaalde tijd te lopen. En voor wie? Voor niemand of voor mezelf want ik loop alleen.
Dit afgezonderd schrijven én een bepaald aantal woorden halen was mij dus op het lijf geschreven. Dacht ik. De theorie was mooi en prachtig. De realiteit om te janken, want hoe zou ik dat moeten doen? Overdag is het niet haalbaar. Er moet gewerkt of gezorgd worden. Dus het zou in de avond moeten gebeuren. Als iedereen eens eindelijk plat ligt, de vaatwasser draait, de laatste was in de droger zit en de boel weer aan kant is, is het negen uur/ half tien. Laten we voor het gemak negen uur aanhouden. De ruimte waarin ik dat schrijven zou moeten doen; aan de eettafel of languit op mijn nieuwe bank is dan meestal bezet door dochter of vriend. De eerstgenoemde heeft een soort spraakgebrek, in de zin van dat ze niet kan stoppen met praten. Nooit. Geen moment. Ze wilde een keer graag in mijn blog voorkomen, nou bij deze dan. Yrsa Machacek is mijn allerliefste dochter maar ze houdt geen moment haar waffel. Al sta ik met mijn jas aan te zweten en al met één hand aan de deurklink om boodschappen te gaan doen, schuift ze alsnog een telefoon onder mijn neus met een filmpje dat ik écht even moet zien. Als ik weer binnenloop met twee zware tassen krijg ik meteen een update over alle komende ontslagen bij Ajax, hoe veel keer haar filmpje geliket en gedeeld is en terwijl ik de boodschappen in de kast ruim ratelt het door. Aan één stuk. Waarover weet ik niet want ik heb mezelf dan inmiddels geestelijk verwijderd uit de situatie.
Op internet lees en zie ik vaak hoe mensen schrijven aan hun mooie bureautjes. Lekkere koffie ernaast, laptop open en een mooi notitieblok met glimmende pen ernaast. Ik schrijf zelf echt niet langzaam, maar ik hoor updates over mensen die een boek schrijven dat ik bij mezelf denk: hoe dan!? Zitten deze mensen van acht tot acht aan een stuk door te tikken ofzo? Zijn ze een rijke erfgenaam, kinder- en partner- én werkloos? Ik heb dus van negen tot half elf (Oké, tien uur want ik wil ook nog een serie kijken) de tijd en dan moet ik ook nog rennend door het huis met mijn laptop opzoek naar een schuilplek. Ik hoor Stephen Kings woorden dan in mijn hoofd: sluit je ergens op. Ik denk niet dat hij het letterlijk bedoelde, maar ik vind dat wel een goed idee. Er zijn twee deuren met een slot in huis en de ene is de wc. Het is de enige wc/badkamer en dus valt deze ruimte af. Ik zou ook waarschijnlijk een aandoening oplopen door alle zwarte schimmel dus hij valt twee keer af. Blijft over: mijn slaapkamer. Geen slechte optie. Behalve dat het zo lui overkomt én het heel verleidelijk is om niet stiekem een dutje te doen. Gelukkig wordt dat altijd tegengehouden door de twee kinderen die op dezelfde verdieping in bed liggen en vragen (lees: schreeuwen) wat ik aan het doen ben. Tegen de tijd dat ik heb teruggelezen waar ik gebleven was in mijn verhaal, appt mijn dochter mij boos van beneden dat ze thee wil drinken met me. Netto typtijd: twintig minuten.
Het boek dat ik las begon over het leven van Stephen King zelf en hoe hij vrij vroeg in zijn leven trouwde en kinderen kreeg. Hierdoor en door zijn niet rijke ouders belandde hij veelal in ‘domme’ baantjes (naast zijn studie). In zijn begintijd schreef hij in zijn pauzes, ’s avonds laat in het washok aan een klein kinderbureautje tussen het wasgoed en pas veel later kocht hij een echt luxe bureau om aan te werken. Dit bleek geen succes. Het leidde tot drank, drugs en andere narigheid. Het bureau, duur en pontificaal midden in zijn werkkamer moest weg. Dat werkte niet. Aan deze paar zinnen houdt ik mij dan maar vast wanneer ik een stukje schrijf aan de tafel terwijl ik ondertussen lego poppetjes in elkaar zet, thee maak, billen afveeg en de kat voer. Ik probeer niet te mopperen terwijl er eentje expres op het toetsenbord begint te rammen, lego door de kamer mietert of bijna van de keukentafel lazert. Stephen King had zijn droomwerkplek en het was een fiasco, denk ik dan maar. Al krijg ik zelfs zonder dat grote, luxe bureau al trek in een borrel en probeer ik stiekem hobby’s te bedenken die alleen heel ver buitenshuis uitgevoerd kunnen worden.

One Comment on “Over vluchtgedrag, eeuwige rust en een mooi bureau|Column

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: