Jor Veers | verhaal

 

Opeens was hij daar. Ik probeerde hem lange tijd te negeren, zoals je soms doet wanneer je een bekende tegen komt in de supermarkt met een pak condooms in je hand. 

Maar het was tevergeefs.

Ik begon mijn hand op te steken, als begroeting. Zonder naar hem op te kijken. 

Het was niet genoeg voor hem.

Op veelal ongemakkelijke en onhandige momenten sprong hij tevoorschijn. Ik hield hem zoveel mogenlijk buiten mijn gezichtsveld. Nooit keek ik hem aan. 

Zijn aanwezigheid liet mijn hart sneller slaan, mijn handen zweten, mijn mondhoek trekken en hield me uit mijn slaap. Zijn aanwezigheid nam mijn leven over.

 Op een dag was ik het beu, klaar met negeren, ik wist tóch wel dat hij er was en hij wist dat ik hem opmerkte. Ik wilde mij leven terug.

‘Wat wil je van mij?’ Ik klonk gefrustreerd. Logisch.

‘Laat me mezelf eerst even voorstellen. Mijn naam is Veers, Jor Veers. Ik ben blij dat je mij eindelijk onder ogen komt.’

Ik bekeek hem eens, voor het eerst, goed.

Hij zag er belachelijk, ridicuul uit. Grote schoenen, kleine broek, paars haar en een idioot geel hoedje. En klein. Veel kleiner dan ik dacht.

Ik schoot opgelucht in de lach. ‘Je stelt eigenlijk niet zo veel voor. Ik had je enger, veel enger verwacht.’ 

Hij knikte beleefd en zei: ‘Was dit nu zo moeilijk?’ 

Een glimlach, een knipoog en weg was hij. Voorgoed.

*

Sometimes you just have to face them. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: