De eindbaas

Sensa zuchtte en veegde met twee handen haar haren uit haar gezicht. Denkbeeldig. Maar als ze haren had gehad, of een gezicht, had zij dit zeker gedaan. 
´Je gaat verliezen zeker?’ vroeg Ratius.
Het tweepersoonsbed waar zij hun blik op hadden gericht was rommelig. Tussen de lakens lagen twee lijven verstrengeld. De slaapkamerdeur ging open en een derde partij stampte furieus naar binnen. 
‘Die luisteren nooit meer naar hun gevoel,’ gierde Ratius.
‘Kalm even ja. Ken je de uitdrukking over het laatst lachen? Over precies 48 uur ontmoet ze de ware. Over 48 uur bedankt ze in gedachte deze twee.’ Ze wijst naar het bed.
‘Hoe gaat het bij jou? Heeft hij zijn lot al geaccepteerd?’ Nu is het Sensa die met haar collega meekijkt.
Wederom een bed. Dit maal een hoge, met witte lakens waaronder magere armen en een grauw gezicht uitsteken.
‘Zo. Die ziet er niet best uit.’
‘Dat is niet de ziekte. Hij was macrobiotisch, vegetarisch en biologisch bezig. En vergeet niet dat hij veel aan hardlopen deed.’ 
‘Longkanker was het?’
‘Jep.’
‘Zuur.’
‘Hij heeft het geaccepteerd. Zodra hij hier binnen is neem ik hem even apart. Dat heeft hij wel verdiend.’ 
‘Ratius?’
‘Ja?’
‘Kunnen we het aan de mensheid zelf overlaten? Het lijkt te werken. Ze redden het zonder De Baas.’ Ze knikt in de richting van de geknevelde oude man.
‘Ik denk het wel. Ben je klaar voor het echte werk? Ik neem het Midden-Oosten, richt jij je op Rusland.’
‘Top. Moge de beste winnen.’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: