De onzichtbaarheidsfactor|Blog

Meestal ren ik mijn rondjes in het donker maar vandaag had ik het weer eens voor elkaar om bij daglicht mijn rondje te kunnen hardlopen. Het voordeel is dat je overdag eens kunt variëren met de route (’s avonds blijf ik tussen de huizen), het nadeel is dat er wat meer mensen op straat zijn. Zo liep ik nog in de eerste tweehonderd meter fris te joggen, toen er vanuit de tegenovergestelde richting een groepje mensen naderde. Het was een bont gezelschap: kleurige dreads, gitaren op de rug en in verschillende kleuren. Ze liepen met drie of vier man naast elkaar en ik naderde in rap tempo. (Of dat denk ik tenminste met mijn gemiddelde van 5:40 minuten per km) Ik kwam dichter bij, nog dichterbij en opeens dacht ik: o jezus ik ben mijn Sixth Sense Onzichtbaarheidskills even vergeten…
Wat dat is? Ik zal het even uitleggen. Sommige mensen zullen zich erin herkennen en weer anderen zullen geen idee hebben wat ik bedoel. Juist diegenen moeten even goed opletten nu. Het gebeurt mij namelijk vrij vaak dat ik het gevoel heb in “The Sixth Sense” te zitten (je weet wel, dat je denk dat je er gewoon bent, maar dan blijkt dat je gewoon niet meer bestaat.)  Er is nog een soortgelijke film (“The Others”) met eenzelfde thema. Een paar voorbeelden om uit te leggen wat ik nu precies hiermee bedoel heb ik voor handen.
– Met grote regelmaat gebeurt het in winkels. Ik schijn daar te verdwijnen zodra ik in een rij sta. Het is heus. Mensen voegen bruut van links of rechts in en gooien de spullen op de band terwijl ik heel hard zuchtend mijn beurt voorbij zie gaan.
– Als ik naast iemand fiets en er komen tegenliggers aan, die ook naast elkaar fietsen dan moet ik maken dat ik in mijn remmen knijp want ze minderen geen vaart, kijken dwars door mij heen en nemen soms zelfs even extra ruimte als ik voorbij rijd. Zelfs als ik naast mijn kind fiets geldt deze onzichtbaarheidsfactor.
– Wanneer ik in het donker mét mooie lichtjes om mijn armen bij de verlichte zebrapaden wil overjoggen doe ik dit met gevaar voor eigen leven. Meestal is het op een haartje na. Ze crossen door. Nooit geweten dat joggers geen voetgangers zijn. Ik ga dus supersnel (zoals ik al zei) maar blijkbaar zien ze alleen in hun ooghoek een gek lampje voorbij hupsen zonder dat er een mens aan vast zit.
Je krijgt wel een beetje een beeld zo? Ik ben niet klein, ik ben niet dun en ik kijk niet schichtig naar beneden in de hoop niet opgemerkt te worden. Toch hangt er blijkbaar ergens een soort lafheidsaura om mij heen. Op mijn werk vinden al mijn klanten mij aardig. Hoe verschillend ze ook zijn, ik kan met iedereen door één deur. Zou dat een mens onzichtbaar maken? Aanpassingsvermogen.? Pas ik mij zo erg aan dat ik als een kameleon in mijn omgeving opga?
Het zal heus zijn voordelen hebben. Naast het feit dat mensen- degene die mij wel zien- mij aardig zullen vinden (of makkelijk) kan je met deze speciale gave onder veel ongemakkelijke en opdringerige praatjes uitkomen. De krantenverkopers bij de ingang van de supermarkt vragen mij nooit iets. Maar toen ik vanmiddag op het groepje gezellige muzikanten af rende en niemand mij leek op te merken (echt serieus: hele lege straat waar midden op de straat iemand rent,. Op je af.) had ik geen zin om half de rododendrons in te moeten duiken. Ik vond dat ik wel recht had op iets meer ruimte dan het struikgewas dus maakte ik mezelf lekker breed op het kleine strookje waar ik langs ze heen zou kunnen piepen en gaf de buitenste persoon een prachtig mooie schouderbeuk. Bam. Want wie niet zien wil, moet maar voelen.
Grote kans dat hij zich omdraaide, over zijn schouder wreef en mij nakeek terwijl hij dacht: ik voelde het toch echt, maar ik zie niemand. Waarna hij verward, met kippenvel van top tot teen doorliep om zich ’s avonds in occulte wetenschappen te gaan verdiepen om mij op te kunnen roepen. Waardoor er nu portalen naar andere dimensies opengezet worden en geesten en demonen onze wereld overnemen…Oké, ik draaf door. Maar mocht je iemand met een gitaar op zijn rug door Heiloo zien lopen dan zal het mij niet verbazen wanneer hij zachtjes: ‘I see dead people’ fluistert terwijl snot uit zijn neus loopt. Maar ik rende door en keek niet om. Alsof er nooit een groepje mensen was. En wie weet…

One Comment on “De onzichtbaarheidsfactor|Blog

Laat een reactie achter op deschrijvendehuisvrouw Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: