De blokkade

  • Ingezonden voor de schrijfwedstrijd De blokkade. (500 woorden/ thema: een blokkade in welke vorm dan ook. Ik heb er twee in verwerkt)

 

De Blokkade
‘Ik houd van je,’ zegt hij.
Haar blik blijft onveranderd.
‘Ik houd van je,’ zegt hij nogmaals en weer kijkt ze hem strak aan. Haar ogen lachen, maar haar mond blijft stil.

Het is op de dag af drieëntwintig jaar geleden dat ze zich aan elkaar verbonden. Het is alsof de jaren voorbij zijn gevlogen en tegelijk stil hebben gestaan; aaneengeregen en samengeklonterd tot één geheel. Ze had ’s avonds in bruidssuite haar witte, gladde bruidsjapon over de stoel gehangen. Terwijl ze haar kousen afstroopte, keek ze hem aan en zei: ‘Ik houd van je.’ Hij knikte, liep op haar af en gaf een kus op haar nog opgestoken blonde haar.

Winter 2005. De houtkachel loeide, ze had haar sokken uitgedaan en hij masseerde, zoals altijd wanneer ze een lange dag had gewerkt, haar voeten. Naast haar op het tafeltje stond een glas rode wijn, hij schonk haar nog even bij. Bijna spinnend als een kat leunde ze tegen hem aan en zei: ‘Ik houd van je.’
‘Hmm…’ antwoordde hij en gaf een kus in haar nek.

Ze werd nooit boos. Nergens om, al die jaren niet. In ieder geval niet op hem. Soms kreeg hij tranen in zijn ogen wanneer hij de keuken inliep en ze geconcentreerd in de pannen roerde, de kinderen bezig hield die aan tafel speelden en de oventimer instelde. Dan liep hij op haar af, omhelsde haar van achter en mompelde dat hij zo vreselijk blij met haar was.
‘Ik houd ook van jou, schatje,’ zei ze dan.

Hij had geprobeerd zijn blokkade te omzeilen door op haar verjaardag kaartjes te kopen- en natuurlijk een cadeau- met het opschrift: I love you. Hij wist dat het niet telde, het maakte het zelfs schrijnender. Na een aantal van deze kaartjes stapte hij dan ook over op afbeeldingen met hartjes. Hij wist zeker dat ze wist hoeveel hij van haar hield. Hij hield van haar vanaf de eerste dag dat ze elkaar ontmoetten aan de rand van het zwembad in Lunteren. Ze waren beide 17 jaar en nog met hun ouders mee op vakantie. Dat schepte een band en vanaf die augustus- een eeuwigheid geleden, voelend als gister- werd deze nooit verbroken.

Hij keek haar nog steeds aan. Zij keek even strak terug.
‘Ik houd van je,’ zei hij voor de derde keer.
Weer zweeg ze.
Hij gaf een kus op haar koude wang en zette de foto terug op de schouw.
Naast de urn.
Haar lichaam had zijn eigen blokkade gecreëerde in de vorm van vernauwde aders.

‘Kom je pap?’
Hij draait zich om en loopt naar de deuropening, naar zijn dochter.
‘Zal ik thee zetten?’ vraag hij en slaat een arm om haar heen. Ze knikt en zegt dat het gebak al in de keuken staat.
Hij geeft haar een kus op haar haren en zegt: ‘Ik houd van je.’
‘Hmmm…’antwoordt ze en ze aait even over zijn rug.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: